Od paru lat miałam małe marzenie, aby zobaczyć słynne, tatrzańskie polany zalane morzem krokusów. Tegorocznej wiosny w końcu udało mi się wybrać do Zakopanego. Zastanawiałam się, gdzie będzie można podziwiać krokusy w Tatrach bez natłoku turystów. Zalazłam informacje o nieco mniej uczęszczanym miejscu - Polanie Kalatówki. Nie jest tak szalenie oblegana jak Dolina Chochołowska i nieco bardziej ustronna. Do Polany można dotrzeć z Kuźnic, łatwym szlakiem – brukowaną Drogą Brata Alberta o długości ok. 1,5 km, a następnie nieco bardziej pod górkę drogą leśną. Polecam tę przyjemną trasę :)
Pytając ostatnio przyjaciółkę jakie typy postów na blogu powinnam kontynuować wskazała na ,,Gorsety na modowych wybiegach". Seria znajduje odbiorczynie szczególnie wśród miłośniczek mody, ale myślę, że nie tylko :) Idąc za radą przygotowałam 11 wpis w tej serii o marce Balmain.
Balmain to francuski, luksusowy dom mody, który został założony przez Pierre'a Balmaina w 1945 roku. Obecnie prowadzi 16 sklepów monobrandowych, w tym w Nowym Jorku, Londynie, Los Angeles, Las Vegas, Miami oraz na Via Montenapoleone w Mediolanie.
Postanowiłam nieco zmienić formę i opisać pokrótce historię domu mody oraz pokazać zdjęcia pięknych projektów założyciela marki głównie z lat 50 i zestawić je ze współczesnymi modelami.
BALMAIN - krótka historia
Balmain urodził się w 1914 roku we Francji. Jego ojciec był właścicielem firmy sukienniczej, a matka i siostra butiku, w którym często pracował. Uczęszczał do École des Beaux-Arts z zamiarem studiowania architektury, ale zamiast tego spędził większość swojego czasu zajmując się projektowaniem sukienek. Po pracy w atelier Robert Piquet opuścił szkołę, aby pracować dla Molyneux. Pod koniec lat 30. służył we francuskich siłach powietrznych i korpusie pionierów armii. Po ogłoszeniu pokoju pracował w Lucien Lelong i otworzył własny dom mody pod swoim nazwiskiem w Paryżu. Pierwszą kolekcję pokazał w 1945 roku.
Pierre Balmain i aktorka Ruth Ford, 1947
Po drugiej wojnie światowej Balmain był „królem francuskiej mody” i ubierał gwiazdy, w tym Avę Gardner i Brigitte Bardot, pierwszą damę Nikaragui Hope Portocarrero i królową Tajlandii Sirikit. Marlene Dietrich miała na sobie projekty Balmain w „No Highway in the Sky” (1951).
Po śmierci Balmaina w 1982 roku dom był prowadzony przez Erika Mortensena, opisanego przez Vogue jako „prawa ręka Pierre'a Balmaina”, ponieważ wcześniej pracował jako jego asystent. Mortensen skupiał się nad utrzymaniem estetyki marki jednocześnie zachowując progresywnego ducha kreatywności w branży modowej.
Prawdopodobnie najbardziej wpływowym projektantem, który przejął Balmain, był Oscar de la Renta, który kierował domem w latach 1993-2002. Przez większość życia mieszkał w Nowym Jorku, chociaż urodził się na Dominikanie i został obywatelem Stanów Zjednoczonych. Pasował do estetyki Balmain z dbałością o szczegóły i klasyczne sylwetki. On, podobnie jak Balmain, wolał skromne i proste wzornictwo zamiast niezwykle ozdobnych i krzykliwych stylów. Couture cierpiał w tym czasie, ponieważ był to niezwykle niepraktyczny biznes, więc Oscar dołączył do marki, aby rzucić sobie wyzwanie i pomóc jej przetrwać początek upadku mody.
Po odejściu Oscara de la Renty do domu dołączył Christophe Decarnin. W przeciwieństwie do wszystkich projektantów, którzy byli przed nim, Decarnin nalegał na wprowadzenie marki w XXI wiek. Preferował drogie ceny i krzykliwe elementy, które ostro kontrastowały z reputacją marki ze względu na jej klasyczne i luksusowe projekty. Był uważany za „głównego projektanta”, a marka bardziej skupiała się na jego statusie gwiazdy niż na ubraniach. W kwietniu 2011 roku Balmain ogłosił, że Decarnin ma zostać zastąpiony przez Oliviera Rousteing.
Rousteing uczęszczał do prestiżowej francuskiej szkoły mody i pracował pod kierunkiem Roberto Cavalli. Chociaż lubił styl Decarnina, chciał skierować markę na subtelniejsze aspekty francuskiej mody. Rousteing wniósł świeże spojrzenie na estetykę marki. Przypisuje mu się także dodanie azjatyckich motywów do odzieży, ponieważ Azjaci stanowią ogromną część nabywców marki.
Gorsety pod sukniami
Na powyższych fotografiach wszystkie eleganckie suknie mają podkreśloną typową dla lat 50 XX wieku sylwetkę z mocno zaznaczoną, wąską talią - było to osiągane dzięki gorsetom zakładanym pod sukienki lub specjalnej konstrukcji sukni, która zawierała metalowe fiszbiny modelujące sylwetkę w pożądany kształt. Jednak przede wszystkim znaczenie w osiągnięciu takich proporcji miał krój - często marszczenia w talii, paski itd. Dla kontrastu podkreślano wąską talię rozkloszowanym dołem lub dekoltem odkrywającym ramiona.
BALMAIN PRE-FALL 2016
Do zestawienia wybrałam kolekcję z 2016 roku, w której można odnaleźć inspiracje gorsetami i jego współczesne interpretacje.
,,Tak jak wrzesień 2011 roku był decydującym momentem dla Nowego Jorku, tak listopadowe ataki terrorystyczne w Paryżu miały wpływ na mieszkańców tego miasta. To był także ważny moment dla mnie. Paryż jest Miastem Światła i chcę tą kolekcją udowodnić to ponownie" - tak Olivier Roustein, dyrektor kreatywny paryskiego domu mody Balmain, wyjaśnił, dlaczego tworząc kolekcję Pre-Fall 2016 sięgnął po modowe symbole stolicy Francji, m.in. Wersal, gorset, żakardy, koronki, frędzle i... Madame de Pompadour, oficjalną kochankę Ludwika XV.
Modelki Balmain noszą stroje z widocznymi wpływami rokoko, które świadomie odwołują się do ciała i seksualności. Są dekolty, obcisłości, podkreślone talie i suknie bez ramiączek, a większość projektów ma szansę na to, że pojawi się na czerwonym dywanie. Bogactwo i precyzja strojów sprowokowały też opinie, że kolekcja wygląda prawie jak Haute couture.
Które projekty podobają się Wam bardziej - starsze czy współczesne? :)
To drugi post z serii pt. Gorset pod ubraniem galeria inspiracji. Tym razem przyjrzymy się stylizacjom Stelli Rose Cherry. Wybrałam tylko te w jesienno-zimowym klimacie.
Stella Rose Cherry jest mieszkającą w Paryżu miłośniczką mody retro i modelką pin-up.
Podoba mi się jej styl inspirowany modą minionych dekad zmiksowany z małą nutą współczesności. Znakomicie dobiera akcesoria i przywiązuje uwagę do szczegółów. Aż miło patrzeć :)
Ostatnio pisałam jak wybrać idealny gorset do noszenia pod ubraniem, a w poprzednim poście zdradziłam Wam 7 sposobów, aby gorset złażony pod ubranie był jak najbardziej niewidoczny. Chcę pozostać w tym temacie i podzielić się z Wami zdjęciami stylizacji z założonym pod ubranie gorsetem, które mi się podobają i mnie inspirują. Może zainspirują również Was. Dzisiaj staruje nowa seria postów na blogu - galerie inspiracji.
Post o tym gorsecie: RECENZJA GORSETU REBEL MADNESS - WASPIE CLASSIC NUDE
Pozostajemy w temacie zakładania gorsetów pod ubranie :) W poprzednim poście napisałam jaki powinien być idealny gorset pod ubranie i na co zwrócić uwagę przy jego wyborze. Najłatwiej ukryć pod ubraniem właśnie takie gorsety, lecz nic nie stoi na przeszkodzie, aby zakładać pod ubranie nawet zwykłe gorsety i dążyć do maksymalnie płynnej sylwetki poprzez stosowanie dodatkowych technik ułatwiających ich ukrycie. W tym poście podzielę się z Wami moimi trikami na zmniejszenie widoczności gorsetu pod ubraniem.
Suknia powstała rok temu, gdy byłam na ostatnim semestrze projektowania ubioru i miała znaleźć się w mojej kolekcji dyplomowej. Kolekcja na zakończenie studiów, to tak naprawdę pierwszy projekt, którego temat i założenia projektowe można było wybrać według swoich upodobań (oczywiście w konsultacji z promotorem). Przez niemalże całe cztery lata trzeba było projektować rzeczy o narzuconym przeznaczeniu, dla wskazanej grupy docelowej i spełnić założenia projektowe zawarte w briefie.
Projektowanie ubioru polegało na tym, że prowadzący podawał temat oraz założenia (brief) i trzeba było co zajęcia przynosić swoje projekty do korekty - i tak przez cały semestr. A na ostatnich zajęciach prowadzący wybierał do realizacji projekt przekształcony przez niego w toku korekt tak, że już nie przypominał oryginału. Na realizację był bardzo krótki czas, a do tego trzeba było udokumentować wszystko sesją zdjęciową i portfolio. W tym samym czasie identycznie wyglądał tok z kilku innych przedmiotów projektowych np. akcesoria, obuwie, biżuteria, więc projektów do realizacji nagle robiło się sporo. Do tego komplet portfoliów z pozostałych przedmiotów. Sesje na tym kierunku wymagały wielodniowej pracy praktycznie bez odpoczynku.
Dołącz do grupy Diorella atelier💃🏻 gdzie sprzedaję perełki z mojej szafy.
Jeżeli uwielbiasz eleganckie sukienki w stylu vintage glamour to miejsce dla Ciebie!
Tutaj znajdziesz ponadczasowe kreacje podkreślające kobiece piękno🍸💄
Oczywiście nie można było projektować tego, co jest w Twoim guście i co Ci się podoba. Ma się podobać wykładowcy i spełniać podane założenia projektowe. Czasami narzucona była nawet tkanina w danym kolorze. Jak to dobitnie kiedyś powiedziała pani z projektowania ubioru - nie można projektować tego ,,co ci w duszy gra".
Zupełnie inaczej wyobrażałam sobie te studia. Wszystko w planie zajęć tak ładnie brzmiało, ale rzeczywistość nie była już dla mnie taka przyjemna. Myślałam, że rozwinę swoje pasje i zainteresowania, a zamiast tego mnie znacznie zniechęcono. Na przykład, gdy zauważyli, że w każdym projekcie podkreślam talię, to dali mi męski manekin żebym projektowała inaczej (bez zaznaczonej talii). Straciłam dużo nerwów, ponieważ musiałam projektować i szyć to, co całkiem mi się nie podoba. Było to dla mnie bardzo ciężkie.
Kierunek pochłonął ogromną ilość czasu - znacznie większą niż normalne studia (kończę teraz inny kierunek i mogę to porównać), a do tego wszystkie materiały trzeba było kupować z własnej kieszeni. Na przykład na rysunek żurnalowy, co zajęcia była nowa technika (akwarele, tempera, akryl itd.) i trzeba było mieć cały zestaw. Wszystkie materiały, z których trzeba było realizować stroje, torebki, parasole, biżuterię były płatne we własnym zakresie (z większości przedmiotów na zaliczenie jest realizacja projektu lub projektów kilku). Ale to jeszcze nie koniec, bo dużo kosztowały też kolorowe portfolia i wydruk planszy 100x70 cm z wielu przedmiotów (warunek zaliczenia).
Gdy na pierwszym roku przyniosłam projekty gorsetów dowiedziałam się, iż ,,to nie jest projektowanie gorsetów tylko projektowanie ubioru". Nieważne, że tym się interesuję - tym bardziej otrzymałam zakaz projektowania wszelkich gorsetów skwitowany słowami, że ,,gorsetów to się jeszcze naprojektujesz".
Uważam, że znacznie bardziej rozwinęłabym się, gdybym mogła przeznaczyć czas na projektowanie i realizowanie tego, co mi się podoba niż na zmaganie się z bardzo pracochłonnymi zadaniami na tych studiach.
Powracając do prezentowanej na zdjęciach sukni - taka mi się podoba, taką chciałam i taką zrobiłam. Nie byłam z tym projektem do korekty i pani promotor suknia się nie podobała. Nie została dołączona do kolekcji dyplomowej. W cale tego nie żałuję, bo chciałam mieć po prostu taką suknię.
A o samym projekcie mogę powiedzieć, że inspiracją był damski strój jeździecki z lat 40. XIX wieku (ukazany np. na portrecie Alexandry Vorontsovej-Dashkova), a druga inspiracja była z klasycznej, eleganckiej mody męskiej - marynarka (polecam artykuł: Sześć rzeczy, po których odróżnisz prawdziwą marynarkę od imitacji). Zatem połączyłam dwie rzeczy, które bardzo mi się podobają: moda historyczna i elegancka moda męska. Jednak specjalnie dla pani promotor, która twierdziła, że suknia nie pasuje do mojej kolekcji inspirowanej modą Haute Couture znalazłam bardzo podobne kreacje na wybiegach np. w kolekcji Christian Dior Fall 2012 Haute Couture.
Suknia została skrojona tak, aby idealnie przylegać do założonego pod nią gorsetu. Bardzo ciężko było wszyć zamek kryty z boku i idealnie symetrycznie ułożyć z tyłu głębokie kontrafałdy. Z powodu wielu warstw materiału trudności były również w szwie poziomym w linii talii. Marynarkowa góra miała odszyte dwa prototypy z tańszego materiału. Niestety właściwości tkanin są różne i gotowy wyrób nieco inaczej się układa. Gdybym miała okazję robić już kiedyś coś podobnego, to konstrukcję i proces realizacji tej sukni znacznie bym ulepszyła.
.jpg)
