Elżbieta czytywała dzieła literackie wielkich Greków oraz studiowała historię starożytną ze specjalnie wynajętymi, znanymi nauczycielami tamtej epoki. Biegle opanowała język grecki. Zwiedzała Grecję i obserwowała przeprowadzanie wykopalisk. 

Szczególne zainteresowanie cesarzowa okazywała mitologii greckiej, co widać we wnętrzach pałacowych, a także w otaczających go rzeźbach - niemal wyłącznie nawiązują do greckich mitów, przedstawiając bogów, boginie oraz herosów.

Za symbol pałacu cesarzowa wybrała charakterystyczny motyw korony z delfinem, który można odnaleźć w licznych elementach zdobniczych.

Pałac ukończono w roku 1891 i odtąd stał się wakacyjną rezydencją cesarzowej. Spędzała tutaj zazwyczaj wiosnę i jesień, rozkoszując się pięknem przyrody.




Przy głównym wejściu obecnie umieszczono skromny posąg cesarzowej. Jedyną biżuterię stanowi minimalistyczny krzyżyk. Pomnik nie został wykonany za życia Sisi, a po stroju poznaję, że artysta mógł inspirować się jej wyglądem w ok. 1890 r. Chciałabym wyjaśnić, że to nie jest gorset, ale tylko szeroki pas podkreślający wymodelowaną gorsetem talię, który znajdował się pod ubraniem. Wtedy gorsety były bielizną. Patrząc na ten pomnik zastanawiam się, czy zostały zachowane tam odpowiednie proporcje, ponieważ w Wiedniu widziałam oryginalną suknię cesarzowej i jej talia była dosłownie szerokości szyi. Elżbieta słynęła z bardzo wąskiej talii, ale być może, aby nie przerażać współczesnych ludzi w rzeźbie przedstawiono to łagodnie.



Pałac urządzono zapewne z przepychem, ale to, co można oglądać obecnie, jest zaledwie cząstką dawnej świetności.

Wnętrza wywołują wrażenie harmonii i działają orzeźwiająco. Na pierwszym piętrze uwagę zwiedzających przyciąga wielkie malowidło plafonu (na suficie) pt. Cztery Pory Roku, autorstwa włoskiego malarza Gallopiego.



Kompozycja dzieli się na cztery części - każda symbolizuje jedną z pór roku. Młode kobiety w górnej części to alegoria przebiegającego czasu. Dzieci z kwiatami symbolizują wiosnę. Aniołki fruwające z muszlami w rękach to symbol lata. Jesień, która zajmuje znaczną część kompozycji, obrazują kobiety z dziećmi trzymające winogrona. Zaś zimę "utożsamia" się z pannami, które próbują ogrzać się wokół ognia.

W centralnej części tej sali znajdują się tzw. "schody bogów" - nazwane tak, ponieważ są udekorowane posągami bogów starożytnej Grecji. Na pierwszym stopniu znajdują się dwa wykonane z brązu posągi - Zeus i Hera para małżeńska wielkich bogów Olimpu. Ojciec bogów i ludzi trzyma w ręku jak zwykle piorun. Towarzyszy mu orzeł, symbol jego boskiej siły i panowania. Posągowi Hery towarzyszy paw, ptak który według starożytnych Greków symbolizował oddanie i wierność małżeńską.

Dzieło, które można powiedzieć, że przewodzi w Achillionie, to obraz olejny austriackiego malarza Franza Matscha pt. „Triumfujący Achilles”, przedstawiający zwycięskiego Achillesa na rydwanie, do którego kół przywiązano pokonanego, martwego Hektora. Obraz ten o wymiarach 4x10 m pokrywa całą ścianę w miejscu, gdzie kończą się schody. To świetne dzieło pomimo wszystkich walorów artystycznych posiada pewne niedopatrzenie. Widoczny jest brak ruchu kół rydwanu. Ma się wrażenie, że konie i wojownicy są w ruchu, a wozy stoją. Ciekawostka głosi, że autor obrazu tak się tym przejął, że chciał popełnić samobójstwo.


Po prawej stronie od wejścia znajduje się kaplica, która została wykonana na życzenie Sisi. Cesarzowa miała szukać tam spokoju i wyciszenia podczas samotnej modlitwy. Na sklepieniu znajduje się fresk przedstawiający sąd Piłata nad Chrystusem, zaś pod nim obraz Stella Maris (Stella der Mare), przedstawiający Maryję Dziewicę z Dzieciątkiem otoczoną dwunastoma gwiazdami, wychodzącą z morza. Być może jest to nawiązanie do niebezpiecznej sytuacji, jakiej doświadczyła Elżbieta podczas jednego ze sztormów oraz podziękowanie za uratowanie życia. W kaplicy możemy również podziwiać liczne rzeźby z marmuru i alabastru, a także ołtarz, modlitewnik oraz strój kapłański ofiarowany Elżbiecie przez papieża Piusa IX.