gorset: Muarta |  modelka: Silverrr | foto: Aneta Pawska - Enchanted Stories 

Tym razem w serii ,,Gorseciarki, które warto obserwować" mam przyjemność gościć osobę, która nigdy się nie nudzi i zawsze ma głowę pełną pomysłów. Poznajcie Darię, która tworzy pod nazwą Daraya crafts nie tylko gorsety, ale całe stylizacje cosplayowe. Pozytywnie zakręcona, śmiała i przebojowa osobowość połączona z niesłabnącą kreatywnością, nigdy nie pozwala jej siedzieć z założonymi rękami.

Dzisiaj na blogu mam zaszczyt gościć szczególną i bardzo utalentowaną osobę. Mieszkająca w Krakowie Urszula projektuje i szyje nie tylko gorsety, ale całe zadziwiające, wytworne kreacje tworząc swój własny fantastyczny, baśniowy świat - Szmaragdowe Królestwo.

"Śpiewam, żegluję, szyję gorsety, suknie i wszystko inne co mi przyjdzie do głowy, nie lękam się żadnych nowych wyzwań!" - o tym wszystkim opowiedziała nam obszerniej poniżej. Zapraszam Was do interesującej lektury. Poznajcie Szmaragdową Królową :)

Zanim zostałam Szmaragdową Królową robiłam wiele innych rzeczy w życiu. 

Odkąd pamiętam, wynajdowałam sobie w życiu różne pasje, które pochłaniały mnie całkowicie i wypełniały po brzegi szarą rzeczywistość. Uciekałam to w poezję, to w muzykę, to literaturę, to rękodzieło wszelkiego rodzaju, malowanie, decoupage... Najwięcej życia poświęciłam muzyce. Od szóstego roku życia uczyłam się gry na instrumentach – pianino, gitara, wreszcie w liceum trafiłam na wspaniałego nauczyciela gry na organach i całkowicie przepadłam w fascynacji tym królewskim instrumentem, o tak wielu głosach i możliwościach. Dzięki nauczycielowi mogłam ćwiczyć i koncertować na najwspanialszych organach w okolicy, aż trudno sobie wyobrazić te emocje, kiedy masz przed sobą trzy mauały (klawiatury), pod nogami klawiaturę nożną, całe mnóstwo przycisków i przełączników, za sobą tysiące gigantycznych (i mniejszych) piszczałek, a kiedy grasz toccatę Bacha, to stare grube mury gotyckiego kościoła drżą w posadach!

Podobnie silne emocje towarzyszyły mi w życiu chyba tylko na Morzu (ale o tym później). Pracowałam nawet przez ponad rok jako organistka. Później, niestety, po przeprowadzce do Krakowa, nie miałam już gdzie grać, ale wytrwale zbieram fundusze na własny instrument i wierzę, że wkrótce stanie w moim małym Królestwie.

Stroje

Do mojej muzycznej „historii”, również w liceum, dołączył śpiew klasyczny i to on bezpośrednio doprowadził mnie do szycia. Lubiłam śpiewać, ze znajomymi jeszcze w gimnazjum skleciliśmy zespół muzyczny i chciałam podciągnąć trochę swoją technikę w szkole muzycznej. Tak zaczęła się nowa fascynacja – tym razem śpiewem operowym. Jako że zarówno w szkole muzycznej, jak i później, kontynuując naukę prywatnie, miałam okazję koncertować tu i ówdzie, zapragnęłam stworzyć dla tego śpiewu również ciekawą oprawę wizualną. Nie było mnie jednak stać na piękne suknie. I wtedy doznałam olśnienia – przecież mam w domu starą maszynę do szycia mojej mamy! Dlaczegóż by nie spróbować nauczyć się szyć? Jako osoba, co się wyzwań nie boi, siadłam i uszyłam moją pierwszą spódnicę na występy sceniczne. Później drugą. Z zakupionej tkaniny i według swojego rysunku i wyliczeń.

Później zostałam oświecona przez mamę, że istnieją gotowe wykroje, z których powinnam korzystać i się z nich uczyć. Pokornie spróbowałam, jednak próby zrozumienia, co niemieccy krawcy mieli na myśli, wciąż mnie przerastały, a każdy wykrój okazywał się nieodpowiedni na moje wymiary i w efekcie musiałam więcej czasu poświęcać na poprawianie tych wykrojów, niż zajmowało mi rysowanie własnych. Po kolejnej średnio udanej próbie wróciłam do tworzenia własnych wykrojów i zaufałam swojej wyobraźni przestrzennej.

Morze

Kolejnym ważnym wątkiem w kształtowaniu mojej osoby, a co za tym idzie również twórczości, miało się stać Morze. W wieku 16 lat popłynęłam w swój pierwszy, dwutygodniowy rejs morski jachtem pod żaglami. I traf chciał, że niemal od razu rozpoczął się sztorm, pierwszy jakiego w życiu doświadczyłam, będąc pierwszy raz na pełnym morzu. To był dla mnie szok, ale nie miałam czasu się nad tym zastanawiać, musiałam się zmierzyć z żywiołem, gdyż jak się okazało, nasz kapitan cierpiał na chorobę morską i przy wietrze powyżej 8 w skali Beauforta nie był wstanie ustać na nogach. Jakkolwiek niewiarygodnie to brzmi, moją pierwszą w życiu noc na morzu spędziłam stojąc w sztormie za sterem, dowodząc dwoma członkami załogi, młodszymi ode mnie i przerażonymi chłopcami, którzy zabrali na ten rejs zapas białych skarpetek na każdy dzień tygodnia i ani jednej nieprzemakalnej kurtki.

Zostałam dosłownie rzucona na głęboką wodę i wiedziałam jedno – albo znienawidzę Morze raz na zawsze, albo już się nigdy od niego nie uwolnię. Przeklinałam ten przeklęty żywioł, nienawidziłam tych wielkich fal, wody zalewającej człowieka z góry i z dołu, braku gruntu pod stopami. Zarzekałam się, że nigdy więcej. I tak rok później wylądowałam w rejsie do Amsterdamu na pokładzie żaglowca Zawisza Czarny, gdzie poznałam mojego (już) męża – Szmaragdowego Króla.

Morze przyniosło mi wszystko, co najlepsze. Miłość, pewność siebie, ale i też pokorę i niepowtarzalne emocje. Miałam nawet w planach wybranie się do szkoły morskiej na studia, jednak rozwijający się związek sprawił, że oboje z Królem wylądowaliśmy w Krakowie – ja na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie ukończyłam muzykologię oraz filologię bułgarską. Dlaczego filologię bułgarską? Ponieważ od dawna fascynowała mnie kultura i muzyka bałkańska i koniecznie chciałam poznać ją bliżej i móc rozumieć, o czym ci południowi Słowianie śpiewają.

Podróże

Studia stały się impulsem do podróży. Co ja mówię. Od zawsze nosiło mnie, pragnęłam zobaczyć jak najwięcej świata, poznać ciekawych ludzi, dotknąć wszystkiego. Posłuchać nowych historii z dalekich stron. Więcej rozumieć. W czasie studiów rozwinęła się na dobre moja miłość do krajów bałkańskich, ale też pokochałam szalone, spontaniczne podróże autostopem i ogólnie minimalnym kosztem, przekonałam się, że wszędzie jest tylu wspaniałych i przyjaznych ludzi, którzy im mniej mają, tym chętniej się dzielą i tym bardziej są gościnni. Jeśli jesteś otwarty – oddadzą Ci serce i wszystko, co mają najlepsze, a wielu takich ludzi spotkałam na Bałkanach. Dzięki podróżom i ja staram się uczyć takiego podejścia do życia i do drugiego człowieka.

Gorsety

Ale wróćmy do szycia i do gorsetów, o których powinnam chyba najwięcej tutaj powiedzieć. Pierwszy gorset trafił w moje ręce dokładnie w momencie, gdy uszyłam swoja pierwszą koncertową spódnicę, był to (jak to zwykle bywa) gorset overbust z indyjskiej fabryki pana Bharti. To stary model, miażdżący żebra i biodra, ale ja byłam przekonana, że tak ma być i że gorset przecież musi boleć, bo damy muszą cierpieć dla urody. Jednak w końcu naszły mnie wątpliwości i zaczęłam szukać informacji – i wtedy właśnie trafiłam na Twojego bloga, Agnieszko. I chwała Ci za tego bloga, bo dzięki niemu zostałam oświecona, że gorset nie powinien boleć i że istnieją polskie firmy, sprzedające naprawdę dobre gorsety. 

Kupiłam czarnego matowego underbusta firmy Papercats i zrozumiałam już, na czym to wszystko polega, co oznacza naprawdę modelowanie talii. Gorsety szybko przejęły władzę nad moim umysłem i nie mogłam tego przeżyć, że nie stać mnie na wszystkie te cuda, które bym chciała posiadać w swojej kolekcji. Wtedy znowu, jak memento, naszła mnie myśl, że przecież mogę spróbować sama uszyć. Mogę się nauczyć sama, jak wielu innych rzeczy, że wszystko jest osiągalne jak się w to wierzy i odpowiednio dużo pracy włoży. 

Nauka szycia gorsetów

Pierwszy gorset uszyłam w sierpniu 2014. Mimo ciągłego poszerzania wiedzy, wciąż niewiele wiedziałam o technice szycia gorsetów. Na szczęście intuicja podpowiadała mi dobrze. Gorset miał zadowalający mnie krój i modelowanie. Niestety nie miałam jeszcze pojęcia o tym, jak bardzo solidnych tkanin trzeba użyć na „warstwę mocy”. Kiedy po kilku założeniach tkanina rozeszła się na szwach, zdałam sobie sprawę, że muszę poszukać czegoś o znacznie mocniejszym splocie. Tak przebiegała (i nadal przebiega) moja nauka – za każdym razem wiem więcej i stale poprawiam wiele rzeczy w technice i tworzeniu wykroju. Wiele czasu poświęcam na czytanie blogów i oglądanie zdjęć światowej sławy gorseciarek. Staram się z tego jak najwięcej wyciągać i przekładać na doskonalenie swoich gorsetów.

Tak naprawdę, na każdy gorset tworzę nowy wykrój. Rysuję od nowa na wyznaczonej wcześniej na papierze siatce, ustalam ile ma być paneli i jak ułożone, aby pasowały do danej sylwetki i preferencji osoby, dla której ma być gorset. Najwięcej zabawy mam z gorsetem typu overbust, bo muszę uwzględnić krzywiznę biustu i uważnie sprawdzać wszystkie obliczenia, bo dzięki temu zazwyczaj uszyty mock-up nie wymaga prawie poprawek. Jednak cała przyjemność szycia gorsetów pojawia się dopiero przy obcowaniu z tkaninami! Mam totalnego bzika na ich punkcie i kiedy zauważę gdzieś jakąś piękną tkaninę, nie potrafię przejść obok niej obojętnie. Kiedyś przez to zbankrutuję. Uwielbiam szyć z jedwabiu i aksamitu bawełnianego. Szaleję za wzorzystymi żakardami i za dużymi, kontrastującymi wzorami.

Gorsety na modowym wybiegu

Ogromną motywację do szycia dało mi zgłoszenie się do ubiegłorocznego pokazu Alternative Fashion Show. Jako projektant mogłam wreszcie zrealizować wymarzone projekty, które pewnie w innym wypadku nigdy by nie wyszły na świat z mojej głowy, bo „po co, nikt tego nie kupi, nikogo to nie zainteresuje”. A pokaz mody alternatywnej to świetna okazja, by właśnie takie najbardziej szalone projekty zrealizować, choćby po to, by zaprezentować swoje możliwości i wykazać się inwencją twórczą. Mam nadzieję, że mi się to udało? Planuję również wziąć udział w kilku pokazach w roku 2017. Pracuję nad nową kolekcją. Wierzę, że świat potrzebuje pięknych i niezwykłych strojów. Wprawdzie nie szata zdobi człowieka, ale człowiek ozdobiony w szatę staje się częścią sztuki, tak jak np. aktor odgrywający postać dramatu Szekspira. Nie jest moim celem zaspokajanie zwykłej ludzkiej próżności i narcyzmu, lecz pozwolenie człowiekowi stać się na chwilę częścią jakiegoś lepszego, piękniejszego świata, świata sztuki i fantazji.

Szmaragdowy dwór

Tak, jestem idealistką. Dlatego zaczęłam pisać bloga. Pełna przekonania, że są na świecie jeszcze ludzie, których nie interesuje jedynie scrollowanie Internetu w poszukiwaniu tylko interesujących obrazków i filmików, ale lubią też czytać, co ktoś ma do przekazania. Ja w swoją twórczość wkładam całe serce, dlatego czuję potrzebę podzielenia się również historiami, uczuciami, fantazjami, które się kryją za każdą uszytą suknią, za każdym gorsetem. Mój styl pisania na blogu jest celowo wymierzony w zwrócenie uwagi znudzonego czytelnika, przeglądającego zwykle pobieżnie treści internetowe. Kiedy natrafi na choćby fragment tekstu, może pomyśli: „Ale zaraz, o co chodzi? Co to znaczy? Co za Królowa? Co ja czytam?”. I przeczyta od początku, może wróci do starszych postów, próbując dowiedzieć się, czy to tak „na serio”, bo przecież trzeba pisać „na serio”. Nie posiadam się z radości, kiedy kolejne osoby do mnie piszą, że czekają w napięciu na kolejne opowieści „ze Szmaragdowego Dworu”. I chyba nie muszę wyjaśniać, że wszystko, co się dzieje na Szmaragdowym Dworze jest prawdą? Oczywiście, przefiltrowaną przez fantazję Królowej.

Własna firma

Prawdą jest również, że założyłam niedawno firmę, aby przekonać się, czy jestem w stanie wyżyć za swoje marzenia. Broniłam się nogami i rękami przed nudną pracą za biurkiem, a za coś żyć trzeba. Postanowiłam dać sobie szansę, aby zobaczyć czy w świecie znajdzie się miejsce dla mojego Szmaragdowego Dworu, czy znajdą się Damy i Dżentelmeni, pragnący zamawiać u mnie stroje. Długa droga jeszcze przede mną. Póki co próbuję się uporać z szarą rzeczywistością biurokratyczną, co jest dla mnie wciąż bardzo trudne i skomplikowane.

Plany na przyszłość

Kiedy tylko uporam się z rozliczeniem dotacji, zamierzam ruszyć pełną parą i zrealizować kilka ambitnych planów. Mam zamiar uszyć trochę gorsetów w standardowej rozmiarówce na sprzedaż oraz linery, czyli „koszulki” pod gorsety, bo wiele osób mnie o nie pyta. W planach jest także trochę bielizny retro, a przede wszystkim pasy do pończoch. Obecnie otworzyłam już swój sklep na portalu Etsy, gdzie będę dodawać nowe rzeczy na sprzedaż, ale będę sprzedawać też swoje rzeczy na targach i festiwalach. W perspektywie czeka już Pyrkon, AFS i pewnie też AlterFair.

Najbardziej jednak lubię i chętnie przyjmuję zlecenia indywidualne, kiedy możemy poszaleć z projektem, tkaninami, formą. Papier i forma przestrzenna przyjmą wszystkie kształty, więc im bardziej nietypowy jest projekt, tym chętniej podejmuję wyzwanie! Aby coś u mnie zamówić, wystarczy do mnie napisać lub zadzwonić na numer służbowy 572 158 023. Nie ma się czego obawiać, jestem naprawdę bardzo przyjazną królową.

Ogromnie dziękuję Ci za poświęcony czas oraz ten ciekawy i wartościowy tekst. Wspaniale było dowiedzieć się o Tobie takich ciekawostek. Świat potrzebuje tak barwnych osób z pięknymi pasjami. Zabieraj nas do swojego świata - na Szmaragdowy Dwór jak najczęściej!

Twoje podejście, siła charakteru i odwaga na pewno dodadzą Czytelnikom motywacji i wiary we własne siły, aby realizować swój potencjał i własne pomysły. Dowiodłaś, że przy odpowiednich chęciach połączonych z działaniem oraz wytrwałością, można zdziałać fantastyczne rzeczy. 

Cieszę się, że mój blog okazał się przydatny na początku Twojej drogi. Kreacje Szmaragdowej Królowej są zjawiskowe i wyglądasz w nich naprawdę zachwycająco! Życzę Ci niesłabnącego samozaparcia w dążeniu do urzeczywistniania wyśmienitych wizji oraz oczywiście sukcesu nowo otwartej działalności. Czekam z niecierpliwością na nowe projekty i niewątpliwie muszę zamówić u Ciebie gorset :)

Ulę miałam zaszczyt poznać osobiście prawie trzy lata temu, podczas I Spotkania Gorseciar (I OFICJALNE SPOTKANIE GORSECIAR - OGÓLNOPOLSKIE TARGI MODY ALTERNATYWNEJ DARK MARKET) i mogę jak najbardziej potwierdzić, że jest bardzo przyjazną królową. Widujemy się na spotkaniach gorsetowych i zawsze jest mi przyjemnie porozmawiać z tak sympatyczną, przemiłą osobą. 

Polecam Wam bloga Uli - Szmaragdowy Dwór. Koniecznie odwiedźcie też stronę Emerald Queen art na Facebooku. Znajdziecie tam interesujące posty i piękne zdjęcia!

Najlepiej mierzyć się rano, kiedy nasze ciało jest wypoczęte i naturalne. Warto też przeczekać pierwsze dni cyklu miesiączkowego i zdjąć miarę dopiero, gdy pozbędziemy się opuchlizny, która pojawia się podczas okresu.
Możemy mierzyć się w bieliźnie lub cienkim, przylegającym do ciała podkoszulku. Jeśli mamy zamiar nosić gorset typu overbust razem z biustonoszem, to warto mieć na sobie ten właśnie biustonosz podczas mierzenia. Ważne, by nie zdejmować z siebie wymiarów będąc w grubym swetrze czy luźnej koszulce – będą one nam przeszkadzać zasłaniając kształt naszej sylwetki, mogą też przekłamać wyniki z powodu zbyt grubej warstwy materiału. Nie mierzymy się również w gorsecie! Gorseciarka potrzebuje naszych naturalnych wymiarów, żeby stworzyć gorset pasujący na naszą sylwetkę. Zmierzenie się w gorsecie innej marki wprowadzi ją w błąd i efekt jej ciężkiej pracy nie będzie na nas pasował.

Rysunki  Deathless Corsets

Dla gorsetu typu overbust, czyli zasłaniającego piersi będziemy musiały podać więcej swoich wymiarów niż dla gorsetu typu underbust, a więc kończącego się pod biustem. Dla innych modeli, takich jak waspie, cincher, kamizelka czy suknia gorsetowa mogą być potrzebne dodatkowe wymiary. Jeśli zdecydujemy się na taki projekt gorseciarka z pewnością poprosi nas równie o nie. Tutaj jednak skupmy się na tych dwóch, podstawowych rodzajach gorsetów.

Overbust:

1. Obwód w biuście
2. Obwód pod biustem
3. Obwód na linii żeber
4. Obwód w talii
5. Obwód na wysokości kości biodrowych
6. Obwód w biodrach (w najszerszym miejscu)
7. Wysokość od linii talii do linii pod biustem
8. Wysokość od linii talii do linii żeber
9. Wysokość od linii talii do linii kości biodrowych
10. Wysokość od linii talii do linii bioder
11. Wysokość od talii do miejsca, gdzie kończy się brzuszek
12. Wysokość od talii do miejsca, gdzie następuje zgięcie nogi nad udem
13. Wysokość od talii do piersi (na linii jej środka)
14. Wysokość od linii talii do miejsca gdzie gorset ma się kończyć pod pachą, mierzona po boku
15. Wysokość od linii pod biustem do sutka
16. Wysokość od sutka do miejsca, gdzie kończy się pierś (gdzie ma sięgać gorset)
17. Szerokość jednej piersi mierzona przez linię sutka (od mostku do miejsca gdzie pierś się kończy pod pachą)
18. Wysokość od linii talii do miejsca gdzie gorset ma się kończyć u góry, po środku pleców
19. Wysokość od linii talii do miejsca gdzie gorset ma się kończyć na dole, po środku pleców
20. Wysokość od linii talii do miejsca gdzie gorset ma się kończyć u góry, po środku (dekolt)
21. Wysokość od linii talii do miejsca gdzie gorset ma się kończyć na dole, po środku (koniec linii brzuszka)
22. Wysokość od linii talii do miejsca gdzie gorset ma się kończyć na dole, po boku

Underbust:

2. Obwód pod biustem
3. Obwód na linii żeber
4. Obwód w talii
5. Obwód na wysokości kości biodrowych
6. Obwód w biodrach (w najszerszym miejscu)
7. Wysokość od linii talii do linii pod biustem
8. Wysokość od linii talii do linii żeber
9. Wysokość od linii talii do linii kości biodrowych
10. Wysokość od linii talii do linii bioder
11. Wysokość od talii do miejsca, gdzie kończy się brzuszek
12. Wysokość od talii do miejsca, gdzie następuje zgięcie nogi nad udem
14. Wysokość od linii talii do miejsca gdzie gorset ma się kończyć pod pachą, mierzona po boku
18. Wysokość od linii talii do miejsca gdzie gorset ma się kończyć u góry, po środku pleców
19. Wysokość od linii talii do miejsca gdzie gorset ma się kończyć na dole, po środku pleców
20. Wysokość od linii talii do miejsca gdzie gorset ma się kończyć u góry, po środku
21. Wysokość od linii talii do miejsca gdzie gorset ma się kończyć na dole, po środku (koniec linii brzuszka)

22. Wysokość od linii talii do miejsca gdzie gorset ma się kończyć na dole, po boku

Jak pobrać z siebie miarę?

Stojąc przed lustrem znajdź swoją talię – z reguły jest to najwęższy obwód między biustem a biodrami, zwykle powyżej pępka. Jeśli nie widać talii gołym okiem należy zgiąć się w bok (nie pochylając się przy tym do przodu ani do tyłu), tak jak na obrazku obok. Tam gdzie utworzy się zmarszczka, tam znajduje się nasza talia. Talia będzie punktem wyjścia dla większości potrzebnych nam wymiarów, dlatego warto dla ułatwienia zaznaczyć ją sznurkiem lub wstążką. W tym celu obwiązujemy wstążkę wokół talii (ani za ciasno, ani za luźno) tak by się nie zsuwała i cały czas pokazywała nam miejsce naszej talii.
Wymiary pobieramy stojąc prosto i normalnie oddychając. Miarą krawiecką obejmujemy nasze ciało naturalnie – nie zaciskając jej mocno wokół tułowia ani nie pozwalając jej się luźno zsuwać. Ma ona przylegać do ciała, ale się nie wżynać.

Wysokość od talii do miejsca, gdzie następuje zgięcie uda najłatwiej jest zmierzyć siedząc na krześle. Możemy też to zrobić podnosząc jedną nogę tak by udo tworzyło kąt prosty z naszym tułowiem. Miara powinna biec wzdłuż linii przechodzącej przez środek naszej nogi, a więc bardziej z boku. Ta wysokość jest ważna, bo dzięki temu gorseciarka będzie mogła wykroić gorset tak, by nie wbijał nam się w uda przy siadaniu.
Wysokość od talii do piersi mierzymy również bardziej z boku, na linii przechodzącej przez środek piersi. Ta wysokość ma pomóc określić gdzie znajduje się najniższy punkt pod naszą piersią.

Ostatnio otrzymałam od mojej serdeczniej koleżanki - Marty, znanej i wyjątkowo utalentowanej gorseciarki, dwa tzw. corset samples. Przysłała mi je, abym przetestowała jak prezentują się na ciele.

Dzisiaj mam zaszczyt i przyjemność zaprezentować Wam wyjątkowy gorset, który został wykonany przez znaną, polską gorseciarkę i moją drogą koleżankę - Martę. Tworzona przez nią od kilku lat marka SnowBlack Corsets jest rozpoznawana już na całym świecie, a gorsety, które wyszły spod jej igły zawsze są dopracowane co do najmniejszego detalu.


Gorset użyłam do sesji zdjęciowej, którą możecie zobaczyć tutaj.









Gorset usztywniony jest przez 16 fiszbin stalowych spiralnych oraz 4 stalowe płaskie z tyłu.