Balmain urodził się w 1914 roku we Francji. Jego ojciec był właścicielem firmy sukienniczej, a matka i siostra butiku, w którym często pracował. Uczęszczał do École des Beaux-Arts z zamiarem studiowania architektury, ale zamiast tego spędził większość swojego czasu zajmując się projektowaniem sukienek. Po pracy w atelier Robert Piquet opuścił szkołę, aby pracować dla Molyneux. Pod koniec lat 30. służył we francuskich siłach powietrznych i korpusie pionierów armii. Po ogłoszeniu pokoju pracował w Lucien Lelong i otworzył własny dom mody pod swoim nazwiskiem w Paryżu. Pierwszą kolekcję pokazał w 1945 roku. 

Po drugiej wojnie światowej Balmain był „królem francuskiej mody” i ubierał gwiazdy, w tym Avę Gardner i Brigitte Bardot, pierwszą damę Nikaragui Hope Portocarrero i królową Tajlandii Sirikit. Marlene Dietrich miała na sobie projekty Balmain w „No Highway in the Sky” (1951).

Po śmierci Balmaina w 1982 roku dom był prowadzony przez Erika Mortensena, opisanego przez Vogue jako „prawa ręka Pierre'a Balmaina”, ponieważ wcześniej pracował jako jego asystent. Mortensen skupiał się nad utrzymaniem estetyki marki jednocześnie zachowując progresywnego ducha kreatywności w branży modowej. 

Prawdopodobnie najbardziej wpływowym projektantem, który przejął Balmain, był Oscar de la Renta, który kierował domem w latach 1993-2002. Przez większość życia mieszkał w Nowym Jorku, chociaż urodził się na Dominikanie i został obywatelem Stanów Zjednoczonych. Pasował do estetyki Balmain z dbałością o szczegóły i klasyczne sylwetki. On, podobnie jak Balmain, wolał skromne i proste wzornictwo zamiast niezwykle ozdobnych i krzykliwych stylów. Couture cierpiał w tym czasie, ponieważ był to niezwykle niepraktyczny biznes, więc Oscar dołączył do marki, aby rzucić sobie wyzwanie i pomóc jej przetrwać początek upadku mody. 

Po odejściu Oscara de la Renty do domu dołączył Christophe Decarnin. W przeciwieństwie do wszystkich projektantów, którzy byli przed nim, Decarnin nalegał na wprowadzenie marki w XXI wiek. Preferował drogie ceny i krzykliwe elementy, które ostro kontrastowały z reputacją marki ze względu na jej klasyczne i luksusowe projekty. Był uważany za „głównego projektanta”, a marka bardziej skupiała się na jego statusie gwiazdy niż na ubraniach. W kwietniu 2011 roku Balmain ogłosił, że Decarnin ma zostać zastąpiony przez Oliviera Rousteing. 

Na powyższych fotografiach wszystkie eleganckie suknie mają podkreśloną typową dla lat 50 XX wieku sylwetkę z mocno zaznaczoną, wąską talią - było to osiągane dzięki gorsetom zakładanym pod sukienki lub specjalnej konstrukcji sukni, która zawierała metalowe fiszbiny modelujące sylwetkę w pożądany kształt. Jednak przede wszystkim znaczenie w osiągnięciu takich proporcji miał krój - często marszczenia w talii, paski itd. Dla kontrastu podkreślano wąską talię rozkloszowanym dołem lub dekoltem odkrywającym ramiona.

Do zestawienia wybrałam kolekcję z 2016 roku, w której można odnaleźć inspiracje gorsetami i jego współczesne interpretacje.

Ukończyłam projektowanie ubioru już ponad rok temu, ale dopiero teraz publikuję zdjęcia sukni, którą wykonałam do kolekcji dyplomowej. Trochę to trwało. Długo nie mogłam się przemóc, aby zabrać się za te zdjęcia, bo chyba ustawiłam sobie zbyt wysoko poprzeczkę. 

Moja kolekcja dyplomowa była inspirowana modą haute couture, gdzie wszystko musi być najlepszej jakości, wykonane na najwyższym możliwym poziomie z ogromną uwagą do detali. Na takie spektakularne efekty pracują sztaby osób wyspecjalizowanych w swoich dziedzinach. Ja wszystko zrobiłam sama począwszy od projektu sukni, doboru materiałów, uszycia i realizacji dodatków poprzez sesję, makijaż, a skończywszy na opracowaniu zdjęć. Trudno specjalizować się we wszystkim. Jednak jestem zadowolona. Gdy ta spora presja, aby wszystko skończyć na czas opadła mogę się już tylko cieszyć.

Ta suknia powstała bez żadnego gotowego wykroju. Dużo nauczyłam się podczas jej tworzenia. Początkowo wydawała się bardzo prosta do wykonania, ale w rzeczywistości realizacja projektu zabrała sporo czasu. 

Suknia została uszyta z jasnoróżowego, lejącego materiału delikatnie opalizującego na srebrno. Model posiada odkryte plecy, obcisłą górę i mocno rozkloszowany dół o fasonie syreny z długim trenem zakończonym w szpic nawiązujący do układu kompozycyjnego linii na plecach. W szwie bocznym wszyto zamek kryty. Wycięty w kształt łagodnego serca dekolt, a także cięcie poziome w talii oraz krawędzie tyłu zostały ozdobione taśmami z połyskujących kryształków. Dół sukni usztywniłam specjalną taśmą, która zapobiega marszczeniom i zapewnia ładne układanie się krawędzi. Do kreacji wykonałam zdejmowany kołnierz z ręcznie formowanych, jasnoróżowych kwiatów oraz ozdobę na głowę z różową woalką.

Moim zdaniem zamek w Mosznej jest jednym z najpiękniejszych w Polsce. Pierwszy raz odwiedziłam go w dzieciństwie i bardzo zapadł mi w pamięć. To miejsce naprawdę unikatowe. Zamek ma 365 pomieszczeń i 99 wież. Jest położony z dala od zgiełku, w małej wsi w województwie opolskim, otoczony rozległym parkiem z okazami trzystuletnich dębów. W okolicach maja rozkwitają w nim ogromne rododendrony. Wtedy w obiekcie odbywa się doroczne Muzyczne Święto Kwitnących Azalii. Obok zamku znajduje się stadnina koni, która organizuje obozy jeździcie.

Sama historia rodu Tiele-Wincklerów - właścicieli zamku, jest niezwykle interesująca. Franz Winckler zaczął pracę jako 16-letni górnik w kopalni srebra „Fryderyk” w Tarnowskich Górach. Jak potoczyły się losy jego rodziny dowiecie się podczas zwiedzania. W obiekcie mieści się także restauracja i mały hotel. 

Jako ciekawostka wspomnę, że kiedyś w zamku znajdowało się Centrum Terapii Nerwic - chyba każdy chciałby relaksować się w takim otoczeniu :)

Na zamku organizowany jest jeden z najlepszych na świecie larpów historycznych. Można wcielić się w rolę kogoś z arystokracji lub służby w czasach I wojny światowej - jak w serialu Downton Abbey. Chciałabym kiedyś wziąć udział! Więcej o tym wielkim przedsięwzięciu możecie dowiedzieć się z relacji na blogu Czasgentlemanów.pl.